1. Sorunun Analizi

Soru, Basınç-Akış Teorisi'ne (Kütlesel Akış Teorisi) göre organik besinlerin taşınması sırasında gerçekleşen madde geçişlerinden hangisinin enerji harcamayı gerektirdiğini sormaktadır. Bu, doğrudan metabolik enerji (ATP) gerektiren bir aktif taşıma sürecini bulmamız gerektiği anlamına gelir.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Arkadaş hücrelerden kalburlu borulara besin maddelerinin geçişi: Bu süreç, floem yüklemesi (phloem loading) olarak bilinir ve besin maddelerinin (genellikle sükroz) kaynak hücrelerden (örneğin yaprak hücrelerinden) arkadaş hücrelere, oradan da kalburlu borulara aktif olarak taşınmasını içerir. Sükroz, konsantrasyon gradyanına karşı taşındığı için bu süreç enerji (ATP) gerektirir. Bu, Basınç-Akış Teorisi'nin başlangıç adımıdır ve turgor basıncının oluşmasına neden olur. Dolayısıyla bu geçiş için enerji harcanır.

B) Kalburlu borularda besin içeren öz suyun hücreler arasında ilerlemesi: Bu, kütlesel akış (bulk flow) veya turgor basıncıyla hareket etme aşamasıdır. Kaynak bölgedeki yüksek turgor basıncı ile havuz (sink) bölgesindeki düşük turgor basıncı arasındaki fark, öz suyun kalburlu borular boyunca pasif olarak hareket etmesini sağlar. Bu hareket doğrudan metabolik enerji harcamaz, ancak basınç farkı aktif yükleme ve boşaltma ile oluşturulur.

C) Ksilemden floeme su geçişi: Kaynak bölgede, kalburlu borulara aktif olarak yüklenen besin maddeleri (sükroz) su potansiyelini düşürür. Bu durum, komşu ksilemden floeme suyun ozmozla (pasif taşıma) geçmesine neden olur. Ozmoz, bir pasif taşıma biçimi olduğu için doğrudan enerji harcamaz.

D) Floemden ksileme suyun geçişi: Havuz (sink) bölgede, besin maddeleri kalburlu borulardan aktif veya pasif olarak boşaltılır. Bu, kalburlu borulardaki çözünen madde konsantrasyonunu düşürür ve su potansiyelini artırır. Sonuç olarak, su, yüksek su potansiyeline sahip floemden düşük su potansiyeline sahip ksileme veya çevresindeki dokulara ozmozla (pasif taşıma) geri döner. Bu da doğrudan enerji harcamaz.

E) Ksilem içindeki suyun yukarı yönde hareket etmesi: Ksilemdeki suyun yukarı yönde hareketi, transpirasyon (terleme) yoluyla yapraklarda oluşan çekme kuvveti (kohezyon-gerilim teorisi) ile sağlanır. Bu hareket, su moleküllerinin kohezyon ve adhezyon özellikleri ile bitkinin su potansiyeli gradyanı tarafından yönlendirilen fiziksel bir süreçtir. Su moleküllerinin kendiliğinden hareketi için doğrudan hücresel metabolik enerji (ATP) harcanmaz.

1. Sorunun Analizi

Soru, yaprak döken bitkilerde terleme hızının en yüksek olacağı çevresel koşulları belirlememizi istemektedir. Terleme (transpirasyon), bitkilerin yapraklarından buhar halinde su kaybetmesi sürecidir. Bu sürecin hızı; sıcaklık, nem, rüzgar, ışık şiddeti ve topraktaki su miktarı gibi birçok faktörden etkilenir.

Yaprak döken bitkilerin özelliği gereği, kış aylarında yapraklarını dökerek metabolik faaliyetlerini ve dolayısıyla terleme hızlarını minimuma indirirler. Bu nedenle, yüksek terleme hızı genellikle bitkinin aktif olduğu ve yapraklı olduğu ilkbahar ve yaz dönemlerinde beklenir.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Soğuk ve yağışlı bir kış gecesinde: Kış mevsimi, yaprak döken bitkiler için inaktif bir dönemdir ve genellikle yaprakları yoktur. Soğuk sıcaklık, yüksek nem (yağışlı hava) ve ışık olmaması (gece) terleme hızını neredeyse sıfıra indirir. Bu koşullar altında terleme hızı çok düşük olacaktır.

B) Kışın rüzgârlı bir günde öğle saatlerinde: Kış mevsimi, bitkinin yapraksız olması veya düşük metabolik aktivitesi nedeniyle terleme hızını sınırlar. Rüzgar terlemeyi artırıcı bir faktör olsa da, düşük kış sıcaklıkları ve yaprak yokluğu, terleme hızının genel olarak düşük kalmasına neden olur.

C) Yazın yağmurlu bir günde sabah saatlerinde: Yaz mevsimi ve sabah saatleri terleme için potansiyel olarak uygun görünse de, yağmurlu hava atmosferdeki nem oranını çok yükseltir. Yüksek nem, yaprak yüzeyi ile atmosfer arasındaki su buharı derişim farkını azaltarak terleme hızını önemli ölçüde düşürür. Hatta bu durumda guttasyon (damlama) daha yaygın görülebilir.

D) Yağmurlu bir kış gününde öğle saatlerinde: Hem kış mevsimi hem de yağmurlu hava terleme için olumsuz koşullar yaratır. Düşük sıcaklık, yüksek nem ve yaprak döken bitkinin yapraksız olma ihtimali nedeniyle terleme hızı yok denecek kadar azdır.

E) Hafif rüzgârlı bir yaz gününde öğle saatlerinde: Bu koşullar terleme için en ideal ortamı sunar:

Bu faktörlerin birleşimi, terleme hızının en yüksek seviyeye çıkmasını sağlar.

Yaz mevsimi: Yüksek sıcaklıklar ve yaprak döken bitkilerin aktif olduğu, yapraklı ve fotosentez yaptığı dönemdir.

Öğle saatleri: Işık şiddetinin ve sıcaklığın en yüksek olduğu zamandır. Yüksek ışık, stomaların açılmasını teşvik ederken, yüksek sıcaklık su moleküllerinin kinetik enerjisini artırarak buharlaşmayı hızlandırır.

Hafif rüzgar: Yaprak yüzeyinde oluşan nemli hava tabakasını (sınır tabaka) sürekli uzaklaştırarak, yaprak ile atmosfer arasındaki su buharı derişim farkının yüksek kalmasını sağlar. Bu durum, suyun yapraktan atmosfere geçişini kolaylaştırarak terleme hızını artırır. Çok şiddetli rüzgar stomaları kapatabilirken, hafif rüzgar optimum etkiyi yaratır.

1. Sorunun Analizi

Soru, stomaların açılıp kapanması sırasında bekçi hücrelerde meydana gelen değişikliklerle ilgili yanlış ifadeyi bulmayı hedeflemektedir. Stomaların temel görevi, bitki ile atmosfer arasındaki gaz alışverişini (fotosentez için CO₂ alımı, transpirasyon ile su buharı salımı) düzenlemektir. Bu mekanizma, bekçi hücrelerinin turgor basıncındaki değişikliklere bağlıdır.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Stomalar genellikle gündüzleri kapalı, geceleri açıktır. Bu ifade yanlıştır. Stomalar, fotosentezin gerçekleştiği gündüz saatlerinde karbondioksit alımını sağlamak amacıyla genellikle açık durumdadır. Geceleri ise fotosentez gerçekleşmediği için ve su kaybını (transpirasyon) en aza indirmek için genellikle kapalıdırlar. Bu nedenle, ifadenin tam tersi doğru bir durumdur.

B) Bekçi hücrelerde fotosentez ürünlerinin birikmesi, stomanın açılmasını kolaylaştırır. Bu ifade doğrudur. Bekçi hücreler fotosentez yapabilir ve ürettikleri şekerler (fotosentez ürünleri) hücre içi ozmotik basıncı artırır. Artan ozmotik basınç, komşu hücrelerden bekçi hücrelere su girişini teşvik eder, bu da bekçi hücrelerinin turgor basıncını artırarak stomaların açılmasını sağlar.

C) Su yetersizliğinde bekçi hücrelerde absisik asit üretimi artar ve stoma kapanır. Bu ifade doğrudur. Absisik asit (ABA), bitkilerde su stresi durumunda üretilen bir hormondur. ABA, bekçi hücrelerinin K⁺ iyonlarını dışarı pompalamasına ve su kaybetmesine neden olarak turgor basıncını düşürür ve stomaların kapanmasını tetikler. Bu, bitkinin su kaybını azaltmak için kritik bir savunma mekanizmasıdır.

D) Bekçi hücrelerin içindeki K⁺ iyonu miktarının artması osmotik basıncı artırır ve stomanın açılmasını sağlar. Bu ifade doğrudur. Bekçi hücrelerine aktif olarak K⁺ iyonlarının alınması, hücre içi çözünen madde konsantrasyonunu önemli ölçüde artırır. Bu durum, ozmotik potansiyeli düşürerek suyun komşu hücrelerden bekçi hücrelere girmesine neden olur. Su girişi turgoru artırır ve stomaların açılmasına yol açar.

E) Bekçi hücrelerden komşu hücrelere su geçmesi ile stomalar kapanır. Bu ifade doğrudur. Bekçi hücrelerinin içindeki K⁺ iyonlarının dışarı pompalanması veya su kaybı durumunda, bekçi hücrelerinin ozmotik basıncı düşer. Bunun sonucunda, su bekçi hücrelerinden komşu hücrelere doğru hareket eder. Bekçi hücreleri su kaybedip büzülünce (flasid hale gelince), stomalar kapanır.

1. Sorunun Analizi

Bu soru, baklagiller ve Rhizobium bakterileri arasındaki simbiyotik ilişkiyi ve bu ilişkinin temel amacını hedeflemektedir. Kök nodüllerinin oluşumu, bitkinin yaşamsal bir besin maddesi olan ve toprakta genellikle sınırlayıcı düzeyde bulunan bir elementin temin edilmesiyle doğrudan ilişkilidir. Atmosferde bol miktarda bulunmasına rağmen, bitkilerin doğrudan kullanamadığı bu elementin, bakteriler aracılığıyla bitki için kullanılabilir hale getirilmesi sürecine odaklanılmalıdır.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Azot: Rhizobium bakterileri, atmosferdeki serbest azotu (N₂) bitkilerin kullanabileceği amonyum (NH₄⁺) formuna dönüştüren azot fiksasyonu (havanın bağlanması) sürecini gerçekleştirir. Bu süreç, bitki için yaşamsal öneme sahip olan ve toprakta genellikle sınırlayıcı bir besin maddesi olan azot eksikliğini gidermek amacıyla nodüllerde meydana gelir. Baklagiller, bu sayede azotlu gübreye olan bağımlılıklarını azaltır ve protein, nükleik asitler (DNA, RNA) ve klorofil gibi önemli moleküllerin sentezi için gerekli azotu temin ederler. Bu nedenle doğru cevaptır.

B) Demir: Demir, bitkiler için önemli bir mikro besin maddesidir. Klorofil sentezi, elektron taşıma zinciri ve bazı enzimlerin yapısında yer alır. Ancak nodüllerin birincil amacı demir eksikliğini gidermek değildir; demir eksikliği genellikle toprak pH'ı veya toprakta demirin erişilebilirliği ile ilişkilidir.

C) Oksijen: Oksijen, bitkilerin solunumu için elzemdir. Ancak azot fiksasyonunu gerçekleştiren nitrojenaz enzimi oksijene karşı oldukça hassastır ve yüksek oksijen konsantrasyonlarında inaktive olur. Nodüller, leghemoglobin adı verilen bir protein üreterek nodül içindeki oksijen seviyelerini düzenler ve nitrojenaz enzimini korur. Yani nodüller oksijen sağlamaz, aksine nitrojenazı korumak için oksijeni kontrol altında tutar.

D) Magnezyum: Magnezyum, bitkiler için önemli bir makro besin maddesidir. Klorofilin merkezi atomudur ve birçok enzimin kofaktörü olarak görev yapar. Bitki büyümesi ve fotosentez için hayati olsa da, nodüllerin oluşumunun temel amacı magnezyum eksikliğini gidermek değildir.

E) Karbondioksit: Karbondioksit, fotosentez için temel bir reaktanttır ve bitkiler tarafından atmosferden alınır. Nodüllerin karbondioksit alımı veya eksikliğini giderme gibi bir işlevi bulunmamaktadır.

1. Sorunun Analizi

Soru, mikoriza adı verilen mantar ve bitki kökü arasındaki mutualist birliktelik hakkında üç farklı ifade sunmaktadır. Bizden bu ifadelerden hangilerinin yanlış olduğunu bulmamız istenmektedir. Mikoriza, bitkilerin su ve mineral alımını artıran, mantarların ise bitkiden organik besin sağladığı önemli bir simbiyotik ilişkidir.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

I. İfade: "Tohumlu bitkilerin çoğu, toprağın suyunu emmek için mikoriza oluşturarak yüzey alanlarını artırır." Bu ifade genel olarak doğrudur. Mikoriza oluşturan mantarların hifleri, bitki köklerinin erişemeyeceği topraktaki geniş bir alanı tarayarak su ve mineralleri (özellikle fosfor) bitkiye taşır. Bu sayede bitkinin su ve besin alma yüzey alanı büyük ölçüde artar. Bu birliktelik, bitkinin kuraklık ve besin eksikliği koşullarına adaptasyonuna yardımcı olur.

II. İfade: "Mantarlar, su ve inorganik iyonları emen iplik şeklinde köklere sahiptir." Bu ifade yanlıştır. Mantarların bitkilerdeki gibi gerçek kök yapıları yoktur. Mantarların topraktan su ve besin emilimini sağlayan iplik şeklindeki yapılarına 'hif' denir. 'Kök' terimi bitkilere özgüdür ve mantarlar için kullanılması anatomik olarak hatalıdır. Hifler, mantarların beslenme ve büyüme birimleridir.

III. İfade: "Mikoriza birlikteliğinde bitki; mantardan su ve iyonları alır, mantar ise bitkiden ihtiyaç duyduğu besinleri alır." Bu ifade tamamen doğrudur ve mikorizal ilişkinin özünü açıklar. Mantar, hifleri aracılığıyla topraktan daha geniş bir alandan su ve mineralleri (özellikle fosfor ve azot) alarak bitkiye aktarır. Karşılığında, fotosentez yapan bitki, mantara fotosentez ürünleri olan şekerler (karbonhidratlar) ve diğer organik besinleri sağlar. Bu, her iki organizma için de karşılıklı fayda sağlayan mutualist bir ilişkidir.

3. Sonuç: Yapılan değerlendirme sonucunda, yalnızca II. ifadenin yanlış olduğu tespit edilmiştir. Mantarların kökleri değil, hifleri vardır. Diğer I ve III. ifadeler doğrudur. Dolayısıyla yanlış olan ifade yalnız II'dir.

1. Sorunun Analizi

Makro elementler (C, H, O, N, P, S, K, Ca, Mg vb.) bitkilerin büyük miktarda ihtiyaç duyduğu elementlerdir. Bu elementlerin bir kısmı organik bileşiklerin ana bileşenlerini (karbonhidrat, protein, lipit, nükleik asit) oluşturur; bir kısmı ise enzimlerin çalışmasında kofaktör/aktivator olarak görev alır. Besin elementlerinin işlevleri genellikle özgüldür ve eksiklikleri başka elementlerle tam olarak telafi edilemez.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Yalnız I — Yanlış. I doğrudur: C, H, O, N, P, S gibi makro elementler organik moleküllerin temelini oluşturur. Ancak II de doğrudur (Mg²⁺ birçok enzimin kofaktörüdür; K⁺ çok sayıda enzimin aktivatörüdür). Bu yüzden yalnız I eksiktir.

B) Yalnız II — Yanlış. II doğrudur: Örneğin Mg²⁺ Rubisco ve birçok ATP-bağımlı enzimin kofaktörüdür; K⁺ pek çok enzimi aktive eder. Fakat I da doğrudur; bu nedenle yalnız II ifadesi eksiktir.

C) Yalnız III — Yanlış. III genellikle yanlıştır: Besin elementlerinin işlevleri özgüldür; eksiklikleri başka bir element tarafından tam olarak üstlenilemez. (Örn. K yerine Na sınırlı koşullarda bazı türlerde osmotik işlevlerde kısmi rol alabilse de genel ve tam bir telafi söz konusu değildir.)

D) I ve II — Doğru. Makro elementlerin bir kısmı organik yapıların başlıca bileşenidir (I); bir kısmı da enzimlerin kofaktörü/aktivatorüdür (II). III ise genel geçer doğru değildir.

E) II ve III — Yanlış. II doğru olsa da III genel olarak yanlıştır; ayrıca I de doğrudur. Bu yüzden bu şık uygun değildir.

1. Sorunun Analizi

Bu soru, bitkilerde terleme hızını etkileyen faktörleri anlamamızı ve hangi faktörün artışının terlemeyi azaltacağını belirlememizi istemektedir. Terleme, bitkilerin yapraklarındaki stoma adı verilen gözeneklerden su buharının atmosfere salınması sürecidir. Bu süreç, temelde yaprak içi ile dış hava arasındaki su buharı derişimi (su potansiyeli) farkına bağlıdır.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Stoma sayısı: Stomalar, su buharının bitkiden atmosfere çıkış kapılarıdır. Yaprakta stoma sayısının artması, suyun buharlaşarak atmosfere geçebileceği toplam alanı ve dolayısıyla terleme hızını artırır.

B) İletim demeti sayısı: İletim demetleri (ksilem ve floem), bitki içinde su ve besin maddelerinin taşınmasından sorumludur. Özellikle ksilem, köklerden emilen suyu yapraklara taşır. İletim demeti sayısının artması, yapraklara daha fazla su taşınmasını sağlayarak, terleme için yeterli suyun bulunmasını ve dolayısıyla terleme hızının artmasına veya yüksek kalmasına olanak tanır.

C) Havanın nem oranı: Havanın nem oranı, havadaki su buharı miktarını ifade eder. Terleme, yaprak içindeki yüksek su buharı konsantrasyonundan, dışarıdaki daha düşük konsantrasyonlu havaya doğru su buharının difüzyonudur. Havanın nem oranı arttıkça, yaprak içindeki su buharı ile dış hava arasındaki su buharı derişim farkı (su potansiyeli gradyanı) azalır. Bu durum, suyun yapraktan atmosfere geçişini yavaşlatır ve terleme hızını azaltır.

D) Yaprak yüzeyi genişliği: Yaprak yüzeyinin geniş olması, atmosfere maruz kalan toplam alanı ve üzerinde bulunabilecek stoma sayısını artırır. Daha geniş bir yüzey alanı, daha fazla suyun buharlaşmasına olanak tanıyarak terleme hızını artırır.

E) Emici tüy hücrelerinin sayısı: Emici tüy hücreleri, köklerde bulunur ve topraktan su ve minerallerin emilimini büyük ölçüde artırır. Emici tüy hücrelerinin sayısının artması, bitkinin topraktan daha fazla su emmesini sağlar. Bu durum, bitkinin terleme yoluyla kaybettiği suyu telafi etme yeteneğini güçlendirir ve terleme hızını destekler veya artırır, zira terleme için yeterli su temini kritik öneme sahiptir.

3. Sonuç: Yukarıdaki değerlendirmelere göre, havanın nem oranının artması, yaprak ile hava arasındaki su buharı potansiyel farkını azaltarak terleme hızını yavaşlatan tek faktördür. Diğer faktörlerin artışı terleme hızını ya artırır ya da destekler. Bu nedenle doğru cevap C şıkkıdır.

1. Sorunun Analizi

Bu soru, bitkilerdeki iletim demetlerinin yapısı, konumu ve taşıma işlevleri hakkında temel bilgileri sorgulamaktadır. Bitkilerin su, mineral ve organik besin maddelerini nasıl taşıdığına dair anatomi ve fizyoloji bilgilerini test eder.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Ksilem ve floem yapılarını içerir. Bu ifade doğrudur. İletim demetleri, su ve mineralleri taşıyan ksilem (odun boruları) ile organik besinleri taşıyan floem (soymuk boruları) olmak üzere iki ana dokudan oluşur.

B) İletim demetleri yalnızca köklerde bulunur. Bu ifade yanlıştır. İletim demetleri, bitkinin su, mineral ve besin maddelerini taşıma ihtiyacı olan tüm vejetatif organlarında bulunur. Yani köklerde, gövdelerde (damarlar şeklinde) ve yapraklarda (yaprak damarları) yaygın olarak bulunurlar.

C) Minerallerin taşınmasında suyun çözücü özelliği etkilidir. Bu ifade doğrudur. Topraktan alınan mineraller, su içinde çözünmüş iyonlar halinde ksilem aracılığıyla taşınır. Suyun bu çözücü özelliği, bitkilerin mineral beslenmesi için kritik öneme sahiptir.

D) Su ve mineraller, tek yönlü olarak kökten yapraklara doğru taşınır. Bu ifade doğrudur. Ksilem, suyu ve mineralleri yerçekimine karşı, genellikle köklerden başlayarak yukarı doğru, gövde ve yapraklara tek yönlü olarak taşır. Bu süreç, transpirasyon (terleme) çekimi ile desteklenir.

E) Organik besinler, genellikle yapraklardan bitkinin diğer kısımlarına taşınır. Bu ifade doğrudur. Fotosentezin ana merkezi olan yapraklarda üretilen organik besinler (şekerler), floem aracılığıyla bitkinin büyüme noktaları, kökler, meyveler gibi enerjiye ihtiyaç duyan diğer kısımlarına (havuz bölgelerine) taşınır. Floemdeki taşıma yönü çift yönlü olabilse de, ana akış kaynağı (yaprak) bölgelerinden havuz bölgelerine doğrudur.

1. Sorunun Analizi

Soru, bir bitkinin kök bölgesindeki emici tüylerin yüzey alanının azaltılmasının hangi fizyolojik olayda doğrudan bir azalmaya yol açacağını sormaktadır. Emici tüyler (kök tüyleri), bitkinin topraktan su ve mineral madde alımında kritik bir role sahip, kök epidermis hücrelerinin uzantılarıdır. Yüzey alanlarını artırarak emilimi maksimize ederler.

2. Şıkların Değerlendirilmesi

A) Yapraklardaki fotosentez hızı: Fotosentez için suya ihtiyaç duyulsa da, emici tüylerin yüzey alanının azalmasıyla su alımının azalması fotosentezi dolaylı yoldan etkiler. Doğrudan etkilenen olay su ve mineral alımıdır. Su eksikliği stomaların kapanmasına ve dolayısıyla CO2 alımının azalmasına yol açarak fotosentez hızını düşürebilir, ancak bu bir zincirleme reaksiyonun son halkasıdır.

B) Topraktan su ve mineral alımı: Emici tüylerin temel görevi, geniş yüzey alanları sayesinde topraktan su ve mineralleri emmektir. Yüzey alanları ne kadar fazla olursa, bitkinin topraktaki su ve minerallerle temas yüzeyi o kadar artar ve emilim hızı da o kadar yüksek olur. Dolayısıyla, bu yüzey alanı azaltıldığında, bitkinin topraktan su ve mineral alma kapasitesi ve hızı doğrudan azalacaktır.

C) Köklerdeki oksijenli solunum hızı: Kök hücrelerinin oksijenli solunum hızı, topraktaki oksijen miktarına ve kök hücrelerinin metabolik aktivitesine bağlıdır. Emici tüylerin yüzey alanının azaltılması, doğrudan köklerin oksijenli solunum hızını etkilemez. Su alımının azalması genel bitki sağlığını etkileyebilir, ancak bu, solunum hızında doğrudan bir azalma nedeni değildir.

D) Gövde hücrelerinde mitoz bölünme hızı: Mitoz bölünme, bitkinin büyümesi ve gelişmesi için gereklidir. Bu süreç enerji, su ve besin maddelerine ihtiyaç duyar. Emici tüylerin yüzey alanının azaltılmasıyla su ve mineral alımının azalması, bitkinin genel büyümesini ve metabolizmasını olumsuz etkileyebilir, dolayısıyla mitoz bölünme hızını dolaylı olarak düşürebilir. Ancak bu doğrudan bir etki değildir.

E) Karbondioksitin yaprak hücrelerine girişi: Karbondioksit, yapraklardaki stomalar aracılığıyla bitkiye girer. Stomaların açılıp kapanması bitkinin su durumuna (turgor basıncı) bağlıdır. Su alımının azalması, stomaların kapanmasına yol açarak karbondioksitin yaprak hücrelerine girişini dolaylı olarak azaltır. Doğrudan etki, yine su ve mineral alımındadır.

Bu değerlendirmeler ışığında, emici tüylerin yüzey alanının azaltılmasının en doğrudan ve birincil etkisi, topraktan su ve mineral alımının azalmasıdır.